:: Zabójcze piękno
Czasy świetności broni białej minęły bezpowrotnie. W okresie starożytności, aż do późnego średniowiecza stanowiły główne narzędzie podbojów, grabieży i wojen między wojskami, plemionami oraz dworami. Już w czasach Egiptu, jedną z najbardziej popularnych był tak zwany Chopesz. Składał się z prostego uchwytu, a górna część tworząca ostrze przypominała sierp.
Natomiast najpowszechniejszą bronią średniowieczną do walki wręcz, był miecz jedno bądź obosieczny. Najczęściej charakteryzowała go obszerna głowica i ostrze wykonane 
w najprostszy sposób sięgające średnio 90 centymetrów. Można nim władać jedną ręką, jak i oburącz. Takiego typu miecz jest uznany za najpopularniejszą broń sieczną. Swój największy rozkwit osiągnął właśnie w średniowieczu, gdzie stał się symbolem rycerskim, a traktowany był z najwyższym szacunkiem, niemalże jako ikonę. Często posiadacze nadawali mu imię, ponadto wykorzystywano go podczas ślubowań, a nawet pasowań przez króla. Jednakże w pojęciu ogólnym, broń biała służyła nie tylko do walk wręcz, różnych rytuałów szlacheckich, ale również do wykonania egzekucji na skazańcach (gdzie posługiwano się toporem kata), czy połowu ryb w starożytności (włócznie).
Obecnie broń biała ustąpiła miejsca broni palnej, tarcze zeszły na dalszy plan kiedy pojawiły się opancerzone pojazdy, a strzały kusz i łuków są już tylko używane na igrzyskach sportowych, bezpowrotnie wyparte przez pociski oraz rakiety. W dzisiejszym świecie nie ma już aż tak obszernego zastosowania dla broni białej. Można ją jedynie jeszcze spotkać w militariach jako nóż, bądź bagnety na lufach broni palnej. Jednakże nie oznacza to, że nie ma w ogóle ludzi którzy w żadnym stopniu nie pasjonują się wyposażeniem średniowiecznej armii. Istnieją kluby rycerskie, które zrzeszają miłośników miecza.
Dosyć niedawnym wydarzeniem, gdzie wszyscy Ci pasjonaci mogli się spotkać i poczuć jak na prawdziwym polu bitwy, było 600-lecie bitwy pod Grunwaldem której inscenizacja odbyła się w lipcu 2010 roku. Do walki przystąpił zgodnie z historią Zakon Krzyżacki na czele, którego stanął wielki mistrz Ulrich von Jungingen grany przez Jarosława Struczyńskiego, oraz armia polsko-litewska złożona z Litwinów, Rusinów oraz Polaków, gdzie rolę Władysława Jagiełły odegrał Emil Karewicz. Główną bronią miłośników broni białej użytej w tej bitwie był miecz obosieczny. Wynik bitwy był jednoznaczny, gdzie oczywiście jak co roku, Krzyżacy polegli pod Grunwaldem.
W Europie najpopularniejszą bronią sieczną w okresie średniowiecza był miecz o ostrzu obostronnym
długości koło metra oraz masie sięgającej 1,5 kilograma. Natomiast po drugiej stronie kuli ziemskiej, w kraju kwitnącej wiśni kultywowany był lekki miecz samurajski „Katana” o ostrzu sięgającym 70 centymetrów oraz wadze 0,7 kilograma. Mimo, że miecz ustępował w długości i masie mieczowi europejskiemu to uznawany jest za szczególnie niebezpieczny, a to z uwagi na niesamowite cięcie ostrza. Pierwszy egzemplarz datowany był na rok 646 przed naszą erą. Około wieku XIV stał się najbardziej preferowaną bronią białą wśród wszystkich samurajów. Stosowany był w wojsku aż do roku 1876, kiedy to Edykt wniósł zakaz na tego typu broń. Obecnie miecz samurajski w Japonii wykonywany jest w celach kolekcjonerskich oraz historycznych.
Epoka białej broni podzieliła ten los na całej ziemi. Dziś jedynie używana jest w paradach, pokazach lub aukcjach. Pasjonaci są w stanie zdobyć ją również w określonych sklepach za przyjazną kwotę pieniężną. W Polsce cena za miecz samurajski ,,Katana” waha się w granicach 300 – 2000 złotych. Można też również nabyć repliki miecza Karabeli polskiej z 1764 za około 630zł, oraz Polską szablę paradną wz 76 WP już za około 340zł, czy nawet średniowieczny topór kata w cenie 400zł.
